Als ik dit schrijf vliegen we boven de U.S.A! Met een klein beetje vertraging zijn we vertrokken uit Amsterdam. Xenia heeft ons uitgezwaaid tot voorbij de douane. Op naar Gate E5, tassen door de scan en....boarding time.

Wowww, het gaat nu toch écht gebeuren. Na 2 jaar van plannen maken gaan wij, Benny & Anja, die allebei nog nooit een vliegtuig van binnen hebben gezien, naar de Verenigde Staten voor een rondreis van 4 weken. We moeten een heel eind taxiën, maar dan maakt het vliegtuig toch écht vaart en gaan we de lucht in. Het opstijgen is een belevenis op zich. Benny zit voor het raam en we zijn net twee kleine kinderen in een snoepwinkel. We kijken onze ogen uit. Het vliegtuig klimt en klimt tot 10km hoogte en je voelt je ...soort van... gewichtloos worden. Wat een ervaring. We kunnen eigenlijk nog niet geloven dat we nu toch écht onderweg zijn. Het is helder weer en we zien de bergen van Schotland, de Atlantische Oceaan, IJsland en de ijsvlaktes van Groenland nog veel meer oceaan en dan vliegen we boven de V.S.

We krijgen koffie, thee, fris, snacks en een warme maaltijd (pasta voor Benny en kip voor Anja). Niet nodig te zeggen dat we uitstekend verzorgd worden door de dames van de KLM.

Las Vegas en Los Angeles vanuit de lucht....

Het landen gaat al even soepel als het opstijgen. Als we door de douane zijn (vingerafdrukken, irisscan, allerlei formulieren invullen) halen we de koffers op en gaan we naar buiten. L.A here we are! Het voelt als thuiskomen...

Benny en Anja zijn in Los Angeles.....

Met een shuttlebus gaan we naar de Alamo om onze huurauto op te halen. Uiteraard laten we ons een grotere auto 'aansmeren'. Hahaha en Els van Arke reizen had ons nog wel zo gewaarschuwd, maar als echtgenoot Benny bijna kwijlend aan de balie staat, omdat meneer Alamo een grote bak aanwijst, is het moeilijk daar nee tegen te zeggen! We kiezen voor een grijze Saturn, laden de koffers in en dan gaan we op weg naar San Diego. Bijna 300km in de spits (6 banen heen en 6 banen terug), maar we rijden in 1x goed! Wel is het even wennen aan de bewegwijzering North/South en de afslagen zijn de straatnamen van de afrit, dat kennen we hier niet. Rijden in een automaat gaat Benny goed af, dank aan zwager Henk die hem in zijn automaat heeft laten rijden om een beetje te wennen.

Bij aankomst laten we meteen een taxi bellen door de frontdeskmedewerker van het Holiday Inn. We frissen ons wat op en dan is het tijd om naar Solana Beach te gaan. Hadden we de eerste nacht een hotel op het vliegveld van L.A geboekt, nadat we hoorden dat Venice onze eerste avond in de V.S optrad in the Belly Up Tavern hebben we dat hotel geannuleerd en besloten om na aankomst nog naar S.D te rijden en daar te overnachten. Die show wilden we niet missen. De taxichauffeur weet waar het is en voor $55 zet hij ons in 20min voor de deur af. We halen onze tickets op bij de kassa en gaan dan naar binnen waar Jack Tempchin, medeschrijver van het nummer Peaceful easy feelin' van de Eagles zijn laatste 2 nummers brengt en dan is het Venice time!

Er komen veel nieuwe nummers voorbij, maar al na het 3e nummer ofzo verdwijnt Benny naar buiten. Hij vindt een bankje en komt er niet meer vanaf! Ik probeer zo lang mogelijk vol te houden, maar als ook ik begin te zweven van de warmte en van de vermoeidheid, wordt het tijd om een ander plekje te zoeken. Ik mag van de security op zijn kruk achter in de zaal zitten en, omdat ik er zo beroerd uit zie, krijg ik van de dame achter de bar een groot glas ijswater. Het helpt, maar niet veel.... ik zie kans wakker te blijven, maar vraag me niet hoe! Voor het eerst ben ik blij dat een Venice show afgelopen is. Ik vraag nog of Benny naar binnen komt om de Lennons gedag te zeggen, maar hij kan het niet meer opbrengen. Ik deel de fotoboeken van Holland en stroopwafels uit, geef Mark mijn spijkerrok en jack die hij gaat beschilderen (we zien hem aan het eind van de rondreis nog in Venice Beach) en maak nog snel kennis met Jon DeLong, die ons San Francisco zal laten zien, maar dan ben ik er ook helemaal klaar mee. We stappen in een taxi en....hoe bizar...ik wijs de taxichauffeur ook nog de weg naar het hotel en dan ploffen we eindelijk doodmoe in bed.... We hebben er 27 uur op zitten.

Morgen op weg naar Palm Springs!